Afgelopen dinsdag organiseerde micro-ned een conferentie om met enkele spelers uit de markt te discussiëren of we op dit moment op de goede weg zitten wat betreft microfinanciering.

De samenstelling van de sprekers vond ik persoonlijk erg leuk gekozen. Zo was er aan de commerciële kant van het spectrum Wim van de Beek, oprichter van Goodwell (een van de organisaties waar ons fonds in investeerd) en Klaas Molenaar, een consultant op het gebied van microfinanciering van Triodos.

Aan de andere kant was er mevrouw Cisneros, directrice van een Peruaanse MFI en professor Harper uit Groot-Brittanie.

Professor Harper trapte de discussie af door te proberen de volgende vraag te beantwoorden:”Hoe ervaren klanten van Microfinancieringsinstellingen microfinanciering en is voldoet dit aan hun wensen?”.

Hij begon zijn zeer humorvolle betoog als verkoper van microkredieten aan de aanwezigen in de zaal. Hij verkocht het volgende:

Op deze manier gepresenteerd was het niet zo heel erg gek dat niemand in de zaal zich geroepen voelde om dit product aan te schaffen.

Dit was dan ook zijn grootste kritiekpunt op microfinanciering, dat de mensen in ontwikkelingslanden gebruik maken van microfinanciering is niet dat zij dit willen maar omdat zij simpelweg geen keus hebben. Of zoals hij het zelf stelde:”Selling over-priced dirty water to extremely thirsty people."

Hierna was het de beurt aan Cisneros, de directrice van de Peruaanse MFI. Zij legde vooral de problemen uit waar een MFI tegenaan loopt door het commerciëler worden van microkredieten. Zij gaf aan dat hierdoor er weliswaar grotere kansen waren om financiering te krijgen, maar zij maakte zich zorgen of de commerciële partijen hetzelfde doel hadden als het ging om het verstrekken van microkredieten.

• De markt wordt professioneler

• Klanten worden assertiever, er is meer concurrentie waardoor klanten meer eisen gaan stellen

•  Op dit moment zijn drie landen goed voor 73% van het geld dat in MFI’s wordt geïnvesteerd. Het percentage buitenlandse investeerders groeit.

Persoonlijk vond ik dit deel van de discussie redelijk vreemd. Iedereen die in de zaal zat was op de hoogte van de problemen die met microkrediet kunnen ontstaan als mensen er misbruik van maken. Waar het volgens mij om gaat is juist met zijn allen verzinnen hoe we er met zijn allen voor kunnen zorgen dat malafide aanbieders buiten de deur blijven . Ik denk dat dit alleen kan gebeuren als er intensief tussen alle partijen wordt samengewerkt. Dit betekent dat geldverstrekkers hun uiterste best moeten doen om aan hun beleggers te laten zien hoe bijzonder hun geld belegt wordt. Dit zorgt ervoor dat in tijden van crisis MFI’s niet bang hoeven te zijn dat al hun investeerders weglopen.

Anderzijds moeten MFI’s er juist weer voor zorgen dat hun rendement zo hoog mogelijk ligt. Dit zorgt immers voor tevreden klanten en een groei hiervan. MFI’s moeten zichzelf niet als ontwikkelingshulp zien, maar als financiële partner van de ondernemer.

De vraag :“Are we on the right track?” durfde de moderator aan het eind van de dag niet te beantwoorden vanwege de uiteenlopende standpunten. Om dezelfde reden durf ik deze vraag wel te beantwoorden: Ja, we zitten op het goede spoor, het probleem is alleen wel dat er op dit moment twee sporen lijken te zijn die niet naast elkaar lopen…